Helikon Symfonieorkest

Het was knap. Knap om met een amateur-orkest een programma waaraan menig professioneel orkest hard moet trekken zo spannend te spelen. De muziek van Dukas, Ravel, Gershwin, Debussy en Strawinsky, die zich losmaakt van de tonaliteit, eigen ritmes zoekt en structuren opgeeft, vraagt om veel meer dan een goede weergave van de noten. Ze vraagt om verdieping, om een open geest, om de bereidheid leiding te aanvaarden van iemand die er verstand van heeft. Wat dat laatste betreft zit het Helikon Symfonieorkest de komende jaren goed met Daan Admiraal. Hij geeft vertrouwen en haalt met algemene instemming het beste in de musici naar boven.

Met de korte ‘Fanfare pour précéder La Peri’ van Dukas luidden koperblazers dit concert ter gelegenheid van het veertig jarig jubileum van het orkest feestelijk in. Meteen daarna trad Ivo Janssen aan in Ravels pianoconcert in G. Dat kwam wat moeizaam op gang. Orkest en solisten zochten en vonden elkaar in de laatste maten van het eerste deel, daar waar de stroom in de muziek op gang komt. Het tweede deel was prachtig in al z’n eenvoud, het derde spetterde van de lessenaars. Spetteren deed ook Gershwins ‘American in Paris’, een plezierig, ongecompliceerd werk met een uitnodigend karakter. In de aan sfeer en ritme specifieke eisen stellende ‘Prélude à l’apres-midi d’un faune’ van Debussy en de ‘Vuurvogel’ van Strawinsky had ik van tevoren eerlijk gezegd een hard hoofd, maar uiteindelijk dwong de uitvoering van deze werken het meeste respect af. Debussy’s versluierde, impressionistische klankkleuren en Strawinskys opzwepende maatvoering werden door het jarige orkest met verve en fantasierijke fijnzinnigheid weergegeven.